Wednesday, April 27, 2016

നിലാവിനൊപ്പം..

ഇടയ്ക്കിടെ മുഖത്തേക്ക് പൊടി പാറി വീഴുന്നത് അവൾ കൈ കൊണ്ട് തുടച്ച് കളയുന്നത് അൽപ്പമൊരു കുസൃതിയോടെ ഞാൻ ബൈക്കിന്റെ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. യാതൊരു സങ്കോചവുമില്ലാതെയായിരുന്നു അവളെന്നോട് ചേർന്നിരുന്നത്. എന്റെയാരുമല്ല ഇവൾ, ഭാര്യയോ, സഹോദരിയോ, കാമുകിയോ, സുഹൃത്തോ ഒന്നുമല്ല.. ഒരു ദിവസം ഞാനെന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിൽ പോയ അന്നാണ് ആദ്യമായിവളെ കാണുന്നത്. വാതിലിനു മറവിലൂടെ ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് കേൾക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളുടെ മുടി നെറ്റിയിലൂടെ താഴേക്ക് ഊർന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കണ്ണുകൾ ഓമനത്തം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.. ആദ്യത്തെ ദിവസം ഞാൻ വിചാരിച്ചത് അവൾ സുഹൃത്തിന്റെ സഹോദരിയോ മറ്റോ ആയിരിക്കുമെന്നായിരുന്നു, എന്നാൽ പിന്നീടാണ് അവൻ പറഞ്ഞത് അവന്റെമ്മയുടെ ബന്ധുവാണത്രെ ആ പെൺകുട്ടി. അവിടെ നിന്ന് തിരികെ വീട്ടിൽ വന്നതിനുശേഷം എനിക്ക് എന്റെ കാമുകിയെക്കുറിച്ച് തന്നെയായിരുന്നു ചിന്ത, അതിനാൽ പിന്നീടിവളെ മറന്നുംപോയി.
കുറേ ദിവസങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഒരു കടുത്തചതിയുടെ തളർച്ചയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണിവൾ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്, ആദ്യമായി കണ്ടയുടനെ അവളെന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കാണ് നോക്കിയത്. എന്തുകൊണ്ടൊ എനിക്കവളെ ഇഷ്ടമായി. പ്രണയമോ മറ്റുള്ള വികാരങ്ങളൊന്നും തന്നെ തോന്നിയില്ല, എങ്കിലും ഞാനവിടെ നിന്ന് പോരുമ്പോൾ അവളീ ബൈക്കിന്റെ പുറകിൽ കയറിപ്പറ്റിയിരുന്നു. നിരാശ വല്ലാതെ ചൂഴ്ന്ന് എന്നെ കൊന്നൊടുക്കുമ്പോൾ മരുന്നായി ദൈവം കൊടുത്തുവിട്ടതുപോലെ തോന്നി ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഇവളുടെ സംസാരം കേൾക്കുമ്പോൾ! ബൈക്ക് മെയിൻ റോഡ് വിട്ട് ഇടവഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.. ഇരുവശത്തും കാട് മൺറോഡ് വേഗം കുറച്ച് ലൈറ്റ് ഡിമ്മിലിട്ട് സൂക്ഷ്മതയോടെ ഞാൻ ബൈക്കോടിച്ചു. ഇവൾ കൂടെയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽഒരുപക്ഷേ അമിതവേഗതിയലാകുമായിരുന്നു ഞാനീ രഥമോടിക്കുക.. കഴിയുമെങ്കിൽ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പറത്താനും ശ്രമിച്ചേനെ.. എന്നാലിപ്പോൾ കുസൃതി നിറഞ്ഞ ചിരിയും, ആരെയും കൂസാത്ത ഭാവവുമുള്ള ഇവളെ നോവിക്കാനാവില്ലല്ലോ...!
തൊട്ടു മുന്നിൽ കുറച്ച് ദൂരെയായി ഒരു ബുള്ളറ്റ് കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ പോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ ഡ്രൈവിംഗിൽ ഉള്ള കഴിവ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്താതിരുന്നില്ല, അതോടൊപ്പം ബൈക്കിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ പിൻഭാഗത്ത് നിന്നുള്ള കാഴ്ച അൽപ്പം കൗതുകമുളവാക്കുന്നതായിരുന്നു, ഒരു കുട്ടിയാന ബുള്ളറ്റിൽ കയറിയിരുന്നോടിക്കുംപോലെയാണെനിക്ക് തോന്നിയത്. പെട്ടെന്നാണ് ഒരൊറ്റവെട്ടിക്കലിന് ആ ബുള്ളറ്റ് അപ്രതീക്ഷിതമായി താഴെയൊരു പൊന്തക്കാട്ടിലേക്ക് പതിച്ചത്, ബ്രേക്ക് ചെയ്യലിനിടെ എന്റെ ബൈക്ക് നേരെ വിലങ്ങനെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു, പുറകിലവൾ ഭയം നിറഞ്ഞൊരു ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു, ചാടിയിറങ്ങി പൊന്തക്കാട്ടിലേക്ക് നോക്കി ബുള്ളറ്റ് കാൺമാനില്ല, തലയ്ക്ക് കൈവെച്ച് കുറച്ച് നേരം ഇരുന്നുപോയി..
ടോർച്ചുണ്ടോ? അവളുടെ ചോദ്യം തൊട്ട് പുറകിൽ നിന്ന് ഞാനവളെ ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നൊന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കി, ഊരക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് കൂസലില്ലാതെ നിൽക്കുന്നു പിശാശ്!!!! ഇതെന്ത് സാധനാണ്, പെണ്ണാണോ എന്ന സംശയം വരെ എനിക്ക് തോന്നി..
ഇല്ല, ഒരു വാക്കിൽ മറുപടിയൊതുക്കി.. പൊന്തക്കാടിലൊരനക്കം, കാട് വകഞ്ഞ് മാറ്റി അയാൾ കയറി വന്നു, മുട്ടുകളിൽ നിന്നും മറ്റും ചോരയൊലിക്കുന്നുണ്ട്, ഓഹ്, നശിച്ച ആ പന്നി, കൊല്ലും ഞാനതിനെ കയ്യിൽ കിട്ടിയിൽ, കോപാക്രാന്തനായി പുലമ്പിക്കൊണ്ടയാൾ നിലത്തിരുന്നു. ഇനി ആ പണ്ടാരം വണ്ടി കയറ്റാൻ ഏതവനെ വിളിക്കുമോ എന്തോ...
എനിക്ക് ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി അയാളൊടൊന്നും ചോദിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.. കുറച്ചുനേരം കുനിഞ്ഞിരുന്ന് കിതച്ച ശേഷം അയാളെന്നെ നോക്കി, പിന്നെയവളുടെ മുഖത്തേക്കും. പെട്ടെന്ന് ആ തടിച്ച മുഖത്തൊരു സരസഭാവം വിരിഞ്ഞു, ഇതൊക്കെ ഇവടെ പതിവാണ് നിങ്ങള് പേടിച്ചോ.. കുലുങ്ങി കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു കൊണ്ടയാൾ എണീറ്റു.. രണ്ടാളും എവിടേക്കാ..? എന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒന്നും തന്നെ പുറത്തുവരുന്നില്ല, ഇനി സംസാരിക്കാനാവില്ലേ എന്ന് വരെ എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി..
എന്നാൽ നിമിഷം കൊണ്ടവൾ അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറഞ്ഞു, മൈസൂരിലേക്കായിരുന്നു എളുപ്പവഴി നോക്കി വന്ന് വഴി തെറ്റീതാ...
ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ച ശേഷമയാൾ പറഞ്ഞു, ഞാനിവടെ പള്ളീലാണ്, നിങ്ങൾക്ക് വിരോധമില്ലെങ്കിൽ ഇന്നെന്റെ കൂടെ പോരാം..
ആ പണ്ടാരപന്നി മിക്കവാറും വട്ടം ചാടാറുണ്ട്, ഇന്നവനെന്നെ വീഴ്ത്തി, അധികം വൈകില്ല, അവന് ഞാനൊരു പണി കൊടുക്കും. (പാപം ചെയ്യാൻ ചിന്തിച്ചേന് കർത്താവ് അച്ചനോട് പൊറുക്കട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു)
കുറച്ചപ്പുറം തന്നെയായിരുന്നു പള്ളിമേട, അച്ഛനും അവളും നടന്നാണ് വന്നത്. ഞാൻ ബൈക്ക് പാർക്ക് ചെയ്ത് അവർക്കായി കാത്തു നിന്നു.. അവർ രണ്ടുപേരും അകത്തേക്ക് നേരെ നടന്നുകയറി, അവൾ തല കൊണ്ട് കയറി വരൂ എന്ന് കാണിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ ദൂരേക്ക് നോക്കി ഇരുട്ടിൽ നിൽക്കാനാണാഗ്രഹിച്ചുത്. അകത്തുനിന്നു രണ്ടാളുടെയും തമാശകളും ചിരിയും വിശേഷങ്ങളുമൊക്കെ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തുടരും...

Tuesday, November 27, 2012

അമ്മൂമ്മ ആറു കാഴ്ചകള്‍ക്കു വേണ്ടി...


എന്റെ ഈ പ്രായത്തിൽ ഞാൻ പെൺകുട്ടികളെ കാണുമ്പോൾ അവർ കാമത്തിന്റെ അഗ്നിയിലേക്ക് വന്നു വീഴുന്ന ഇന്ധനം പോലെയാണ്. പെൻഡ്രൈവിലും ഹാർഡ് ഡിസ്ക്കിലുമായി അവ സൂക്ഷിക്കാൻ എന്റെ സമയുവത്വവും ഞാനും ഓടി നടക്കുകയാണ്. മൊബൈൽ ടവറുകളിൽ നിന്ന് ടവറുകളിലേക്ക് പറക്കുന്ന പ്രാവുകൾക്ക് പെൺകുട്ടികളുടെ ശബ്ദമാണ്. ഈ മൊബൈൽ യുഗത്തിനു മുമ്പ് ജനിച്ച് ജീവിച്ച് മൊബൈൽ യുഗത്തിൽ മരിച്ച ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ട ആറു കാഴ്ചകൾ. ഇതിൽ സംഭവം ഒന്നുമില്ല... സംഗതിയും ടെമ്പോയും ഇല്ല.

ആദ്യകാഴ്ച  (തീയതി ഓർമ്മയില്ല)
ആ അമ്മൂമ്മയ്ക്ക് മൂന്നു പെൺമക്കളും ഒരു മകനും, മക്കൾക്കൊക്കെയായി 8 പെൺകുട്ടികളും കൂടി സ്ത്രീ സാന്ദ്രത കൂടിയ ഒരു വംശാവലിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാനവരെ കാണുന്നത് അവരുടെ എഴുപതാമത്തെ വയസ്സിലാണ്. അന്ന് ഭർത്താവിന്റെ കൂടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു അമ്മൂമ്മ. അമ്മൂമ്മയും ഭർത്താവും കൂടി കട്ടൻകാപ്പിയും കുടിച്ച് ഒരൊറ്റമുറിയിൽ താമസിക്കുകയായിരുന്നു. എനിക്ക് അവരോടുള്ള ഇഷ്ടം വംശാവലിയിൽ സ്ത്രീകൾ കൂടിയതു കൊണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാനേറെ ഇഷ്ടത്തോടെ വായിച്ച പാലേരി മാണിക്യം എന്ന നോവലിലെ മാണിക്കത്തെക്കുറിച്ച് അവർക്കുള്ള അറിവായിരുന്നു.

മാണിക്യത്തെക്കുറിച്ച് കെട്ടുകഥകളായിരുന്നു പറയാനുള്ളതെങ്കിലും അതു കേൾക്കാൻ ഒരു രസമുണ്ടായിരുന്നു. അത്തരം കെട്ടുകഥകൾ അവർ പറയുമ്പോൾ ആ അപ്പുപ്പൻറെ ചുമ വളരെ ഉച്ചത്തിൽ ഉയർന്നു കേൾക്കാമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒട്ടിക്കിടക്കുന്ന നെഞ്ച് ഉയർന്നു താഴുന്നത് സ്വന്തം മകന്റെ ചെയ്തികൾ ഓർത്താവാം എന്നു ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഇത്തരം സംസാരങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം മകൻ പൊളിച്ചു കളഞ്ഞ ആ പഴയവീടിൻറെ തറയിലേക്കായിരുന്നു. തന്റെ വിയർപ്പിനാൽ കെട്ടിപ്പൊക്കിയത് മകൻ അവൻറെ ശരീരശക്തി ഉപയോഗിച്ച് തകർത്തുകളഞ്ഞതിനേക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരിക്കും.

രണ്ടാം കാഴ്ച (തീയതി ഓർമ്മയുണ്ട് വർഷം ഓർമ്മയില്ല)
അപ്പൂപ്പൻ മരിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പോയപ്പോഴായിരുന്നു. അമ്മൂമ്മയെ രണ്ടാമത് കാണുന്നത്. അവരുടെ ഒട്ടിയ കണ്ണുകളിൽ കൂടി ഊർന്നു വീഴുന്ന കണ്ണുനീരിൽ ഒറ്റപ്പെടലിൻറെ വേദന ഞാൻ കണ്ടു. ഒരിക്കൽ തന്റെ മനസ്സുകൊണ്ടും ശരീരം കൊണ്ടും സന്തോഷിച്ച... സന്തോഷിപ്പിച്ച തന്റെ നാല് മക്കളുടെ സൃഷ്ടാവ് മരവിച്ച ശരീരമായി മുന്നിൽ കിടക്കുന്നു. ഇനി ജീവിതത്തിന്റെ പൊള്ളുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കാവും ഇറങ്ങേണ്ടി വരിക എന്നത് ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികളുടെ കൂടെ ഇറ്റു താഴേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂടെ ഉച്ചത്തിൽ കരയുന്ന പെൺമക്കളുടെ ശബ്ദത്തിന്റെ കൂടെ സുന്ദരികളായ എട്ട് കൊച്ചുമക്കളുടെ കരച്ചിലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

മൂന്നാം കാഴ്ച (വർഷം ഓര്]മയുണ്ട് മാസവും തീയതിയും ഓര്]മയില്ല)
പെൺമക്കളിൽ ഒരാളുടെ വീട്. ഓ.. അമ്മമ്മ വളരെ സന്തോഷമായി അവിടെ കഴിയുന്നു. ഞാൻ ചോദിച്ചു. എന്താ അമ്മേ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കൊന്നും പോകുന്നില്ലേ.. ഇല്ല മോനേ അവിടെ ആരെ കാണാനാ.. ഓന് ഓന്റെ (മകനെ ഉദ്ദേശിച്ച്) തിരക്കുണ്ടാവൂലേ.. ഇബ്ടെപ്പം ഓൻ തരുന്ന കാശ് കൊണ്ടാ ഞാങ്കയ്യുന്നേ ന്റെ മോൻ പാവാ.. ഓളാ, (മകന്റെ ഭാര്യയെ ഉദ്ദേശിച്ച്).

നാലാം കാഴ്ച (തീയതി ഒരുപിടുത്തോം കിട്ടുന്നില്ല)
കോഴിക്കോട് മെഡിക്കൽ കോളേജ്. മെലിഞ്ഞ് സുന്ദരിയായിരുന്ന അമ്മൂമ്മ ശരീരം മുഴുവൻ നീരുവന്ന് തടിച്ചു കിടക്കുന്നു. രക്തത്തിൽ എന്തോ ഒന്ന് കുറഞ്ഞുപോയതാണത്രെ.. ഇപ്പോൾ മാസത്തിൽ രക്തം കയറ്റിക്കൊടുക്കണം. അല്ല അമ്മമ്മേ എങ്ങനേണ്ട് സുഖാണോ? എന്റെ ചോദ്യത്തിന് പഴയ അതേ ചിരി നൽകി കൊണ്ട് അമ്മൂമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഇത് പോക്കാ മോനേ ..

അഞ്ചാം കാഴ്ച (രണ്ടു മാസം മുമ്പ്)
പെൺമക്കളിൽ മറ്റൊരാളുടെ വീട്. സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ അമ്മൂമ്മ കിടക്കുന്നു.  പെൺമക്കള് അവരുടെ അമ്മയെ നന്നായി നോക്കുന്നു. എന്നോട് അമ്മൂമ്മ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു. ഞാനും തിരിച്ചു കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് തന്നെ സംസാരിച്ചു. അപ്പോൾ പെൺമക്കളിൽ 'എ'  അമ്മേടെ കാര്യം കഷ്ടത്തിലാണ്. ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു എല്ലാരുടെയും കാര്യം കഷ്ടത്തിലാണ്. 

ആറാം കാഴ്ച അഥവാ അവസാന കാഴ്ച (ഇന്നലെത്തന്നെ)
വെളുത്ത തുണിയിൽ ആ മെലിഞ്ഞ ശരീരം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. രണ്ടാം കാഴ്ചയിലെ ചുറ്റുപാടുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നു. ഞാൻ പതിയെ പുറത്തിറങ്ങി. മേലെപറമ്പിൽ കുഴി വെട്ടുന്ന ശബ്ദം. എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കുട്ടിക്കാലവും കൗമാരവും യൗവനവും വാർധക്യവും പല്ലിളിച്ചു കൊണ്ടു നിന്നു.

Saturday, October 1, 2011

അവനും തീവ്രവാദി


എല്ലാ മുസ്ലിംങ്ങളും തീവ്രവാദികളാണത്രെ..! അപ്പോൾ..!

ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരു പിടി ചോറ് തന്ന, നോമ്പ് കാലങ്ങളിൽ തരിപ്പായസം തന്ന മറിയച്ചയും (ഞാൻ അങ്ങനെയാണ് വിളിക്കുന്നത്) തീവ്രവാദി തന്നെ...

കയ്യിൽ പത്തു പൈസ ഇല്ലാതെ ഒരു നട്ടുച്ചനേരത്ത് വിശന്നിരിക്കുമ്പോൾ കടല മിഠായി വാങ്ങിത്തന്ന മുനീറും തീവ്രവാദി തന്നെ (അല്ലേലും അവനെ എനിക്ക് അന്നേ സംശയമുണ്ട് അവൻ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് എനിക്ക് മിഠായി വാങ്ങിത്തരുന്നത് എന്നെയും തീവ്രവാദത്തിലേക്കാകർഷിച്ച് മതം മാറ്റിച്ച് എന്നെ കാശ്മീരിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊല്ലിക്കാനല്ലേ... നിഗൂഢമായ അജണ്ട)

പ്സസ് വണ്ണിനു പഠിക്കുമ്പോൾ ബൈക്കോടിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച നൗഷാദും തീവ്രവാദി തന്നെ.. (ബൈക്കിൽ പോയി ആളെ കൊല്ലാൻ വേണ്ടിയുള്ള ട്രെയിനിംഗ ് തന്നതാണ്..)

16 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ തന്നെ പാർട് ടൈം ജോലിയും ഭക്ഷണവും തന്ന ഷാജിക്കയും തീവ്രവാദി തന്നെ... (ട്രെയിനിംഗ്...! ട്രെയിനിംഗ്...!)

അർധരാത്രി 12 മണിക്ക് കോഴിക്കോടങ്ങാടിയിൽ പെട്ടുപോയ എന്റെ മുന്നിലേക്ക് കാറുമായി വന്നുപെട്ട ജമാലിക്കയും തീവ്രവാദി തന്നെ... (താടി വെച്ചിട്ടുണ്ട് സംശയിക്കേണ്ട)

ഇപ്പോൾ ഫെയ്സ്ബുക്ക് വഴി സ്നേഹത്തിന്റെ നിറകുടങ്ങളായി മാറിയവരും തീവ്രവാദികൾ തന്നെ...

എന്തും ഏതും തീവ്രവാദമാകുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ എന്റെ മുസ്ലിം സുഹൃത്തുക്കളെ ദൈവം കാത്തുരക്ഷിക്കട്ടെ..



കമന്റ്: കോഴിക്കോട് എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് സൗദിയേലേക്ക് ഫ്ലൈറ്റ് കയറാൻ പോയ മൊയ്തീൻക്കയോട് ഒരു പോലീസുകാരൻ എന്താ പേര് എന്നു ചോദിച്ചു അപ്പോൾ മൊയ്തീൻക്ക..
മൊയ്തീൻ പിള്ളനായർ... (? What an idea..?)